بهار 97 فرا رسید

بدون هیچ دخالتی فروردین تموم شد و وارد اردیبهشت شدم فقط و فقط از روی ناچاری

درست مثل نوشیدن اجباری یک لیوان آب بعد از خوردن بیسکوئیت ساقه طلایی گرجی
ازدواج کردم و متاهل شدم

دستام گزگز میکنه هیچ راهی ندارم جز اینکه تند تند بمالمش تا خون بیشتری به اون ناحیه برسه و دردش یهویی ناپدید بشه.

شاید مغزم بیشتر احتیاج داشته باشه.

خوابالود و تلوتلوخوران میرم سمت یخچال تا چیزی توی معده ام بریزم تا بتونم تا لنگ ظهر بخوابم.

قطعا بستنی گزینه مناسبی نبود.

چون به جای آپ کردن در بلاگفا باید خواب میبودم.

یه لحظه زیرچشمی نگاش کردم جهت برانگیزش حس مقایسه و حسادت در خودم.

شاید کسی نفهمیده باشه.

#خریدن یا #نخریدن، تنها بهانه ایست برای منافع منفعلان کشورم.

مثل مورچه برای تصرفِ بال مگس، بیشتر از سهم خود.

افسوس، افسوس، افسوس،

امید رهایی نیست.

فعلا هیچ هدف و آرزویی ندارم جز اینکه در برنامه عادل فردوسی پور و مسابقاتِ پیش بینیِ فوتبالِ روبیکا، رتبه ام زیر 100 بشه. یعنی به همه آرزوهام رسیدم فقط همین یه دونه مونده.

پ.ن: یعنی شما آقا پسر ماهی 40-50 تومن در میاری. و برای هر برنامه ای که اجرا میکنی 5 تومن میگیری؟!